Tytuł: O traumie topienia się. O tym co się wydarza, gdy się topimy i jakie są tego psychologiczne konsekwencje
Tag: kategorie traumy
Autor: Sabina Sadecka
Jeśli ktoś z Was lub Waszych bliskich doświadczył podczas wakacji topienia się, oto kilka wskazówek do zaopiekowania tego z terapeutą lub samemu.
– W momencie topienia się doświadczamy dwóch przeciwstawnych impulsów: impulsu do zaczerpnięcia powietrza (bo zaczyna nam go brakować) i impulsu do zablokowania oddychania (bo oddychanie może wiązać się z zadławieniem). Możemy przez to mierzyć się później z takimi objawami, jak wstrzymywanie oddechu, duszenie się, paniczny lęk, gdy uda nam się swobodnie i głęboko zaczerpnąć powietrze. Praca z oddechem – niewymuszająca, stopniowa, powolna – to zatem ważny element terapii tej właśnie traumy.
– Cechą charakterystyczną traumy topienia się jest też niemożność krzyknięcia po pomoc. To, czego możesz potrzebować, by zdrowieć to wielu późniejszych okazji do użycia swojego głosu, śpiewania, krzyknięcia, a nawet tylko mruczenia lub nucenia. Uruchom swoje gardło i puść napięcie, jakie nagromadziło się w nim wraz z zamrożeniem w nim krzyku.
– Topienie może też się wiązać z niemożnością wyciągnięcia rąk w górę. Możliwe też, że jedną z konsekwencji topienia się będzie permanentne napięcie mięśni szyi, które próbowały utrzymać głowę nieustannie nad powierzchnią. Obserwuj zatem wnikliwie opowieść Twojego ciała o topieniu się: co się w ciele zablokowało? co jest w chaosie? która strona/ część ciała jest w chronicznym napięciu i czujności, a która w puszczeniu i wiotkości? czy ból, którego doświadczasz może być związany z reakcją zamrożenia, nierozładowaną aktywacją, która uwieziona została w Twoim ciele? Pozwól swojemu ciału dokończyć przerwany ruch, szukaj też w ciele ruchów odwrotnych do tych utrwalonych. Jeśli ciało ma ochotę drżeć, pózwól na to. Jeśli chce być otulone kocem, daj mu to. Słuchaj ciała i reaguj na nie.
– Topienie to zawsze osamotnienie. Jedną z ważniejszych konsekwencji topienia się może stać się lęk przed odizolowaniem od innych/opuszczeniem/koniecznością radzenia sobie samemu/brakiem oparcia. Zadbaj zatem o więzi i o poczucie, że jest choć jedna osoba, z którą możesz dzielić to, co się przydarzyło.
– Bywa i tak, że najtrudniejsze z czym musimy sobie radzić po topieniu się to reakcja naszych bliskich, którzy witają nas na brzegu z przerażeniem większym niż nasze własne. Wtedy nasz rozstrojony układ nerwowy wchodzi w jeszcze większe przerażenie i trudno nam to wspomnienie (przerażonych twarzy bliskich) wymazać z pamięci. Co możesz zrobić? Poświęcaj regularnie czas na wyobrażanie sobie innego zakończenia – wyobraź sobie Twoich bliskich, którzy witają Ciebie na brzegu spokojni, stabilni i gotowi otoczyć Cię czułą opieką.
– Topienie się może prowadzić do powstania lęków tylko luźno powiązanych ze zdarzeniem traumatycznym (lęki łączą się ze sobą skojarzeniowo, a nie linearnie), np. przed braniem prysznica, przechodzeniem przez mosty, ulewą etc.. Topienie się może przerodzić się również w lęk przed zrelaksowaniem się, puszczeniem kontroli („rozpłynięciem się”), zasypianiem, leżeniem nieruchomo etc.
– Po doświadczeniu topienia się mogą się u Ciebie pojawiać sny, w których będziesz powtarzał/a traumatyczne doświadczenie. Ważne, byś po wstaniu zapisał/a swój sen i dopisał/a do niego pozytywne zakończenie. Topienie się w śnie jest poszukiwaniem przez Twój układ nerwowy dobrego zakończenia traumatycznej historii.
– Jeśli to tylko dla Ciebie możliwe, nie rezygnuj z kontaktu z wodą. Wchodź jednak do wody powoli i stopniowo (innymi słowy: miareczkuj kontakt z wodą). Nie ma za małego kroku na tej drodze. Po każdej takiej próbie pozwól swojemu układowi nerwowemu zintegrować to doświadczenie (odpocznij, rozchodź to, opowiedz o tym komuś). Nie przeciążaj układu nerwowego zbyt szybkim i zbyt gwałtownym powrotem do kontaktu z wodą.
