Trauma to zakłócenie naszych naturalnych psychofizjologicznych rytmów. Rytmu wytężania i zbierania nowej energii po wytężaniu. Rytmu czujności i rytmu odprężenia uwagi. Rytmu ekscytacji i odpoczynku po niej. Rytmu realizacji zadania i świadomości domknięcia zadania.
Trauma przerywa naturalne dla człowieka przewidywanie, że po zagrożeniu przyjdzie bezpieczeństwo, a po wytężeniu powrót do wcześniejszej energii. Dlatego też somatyczna praca terapeutyczna to praca na rzecz naturalnej dla człowieka (i nie tylko dla niego) rytmiczności.
Jeśli twój terapeuta w gabinecie pracuje z ciałem najpewniej:
– zaprosi cie do obserwowania momentów ekscytacji i następujących po nich chwilach uspokojenia ciała i głowy
– będzie proponował podczas sesji psychoterapii przerwy, w których twój system wewnętrzny dostanie szansę na zmetabolizowanie wznieconego podczas pracy terapeutycznej psychofizjologicznego pobudzenia
– zwróci uwagę na rytm twojego oddechu, na grację lub chaos ruchów, gestów, mimiki
– będzie świadomy stanu przepływu między wami (rytm to również naprzemienne dawanie i branie) i zakłóceń tego przepływu
– pozostanie uważny na wchodzenie przez ciebie w wir traumy i zaproponuje doświadczenia pozwalające ci na doświadczenie wiru rezyliencji.
Trzymam za was w procesach zdrowienia angażujących głowę, emocje i ciało kciuki!
